Een bezoek aan het SCHLOSS HOTEL RANZIN, geschreven door Carla van Beers


De stijlmix van Schlosshotel Ranzin

Vroeg in de middag van zaterdag 1 oktober 2016 bereikten we de oprijlaan van Schlosshotel Ranzin, met de navigatie in de auto was de de reis vanuit Greifswald vrij vlot verlopen. Het hotel ligt even buiten het kleine dorpje Ranzin, dat bij de gemeente Züssow hoort en is bereikbaar via een verharde zijweg. Om er te komen moet je vrij abrupt de doorgaande route verlaten. Je slingert door de weilanden en dan ineens... is daar het fiere huis dat je breed tussen het groen, met haar vriendelijke aanblik toelacht. We parkeerden onze auto aan de zijkant van het kleine park, niet ver van de voordeur af, waar ook andere auto's stonden. Het is altijd fijn om te weten dat je niet de enige gast bent.

Onaangekondigde gasten
Bij de ingang aangekomen bleek dat de deur niet open was en dat er eerst gebeld moest worden. We kwamen door een ruime hal het huis binnen, waar het naar vers gebakken brood rook. De vrouw die ons, onaangekondigde buitenlandse gasten, met haastige passen welkom heette knipte een lampje aan op het kleine bureautje in de donkere hoek van de receptie. We hadden haar kennelijk gestoord in haar werkzaamheden. Ja, er was nog een plek, we konden voor 80 euro de zimmer van Fürstin Anneliese krijgen inclusief ontbijt. Vol verwachting liepen we met de sleutel over de brede stenen trap naar de eerste verdieping daarna een brede gemeubileerde gang door om bij smallere houten treden uit te komen die ons verder naar boven voerde. Onze kamer lag op twee hoog onder het dak en keek met één raam uit op de voortuin met rotonde en oprijlaan. Terwijl ik ons onderkomen doorkruiste, om de sfeer op me te laten inwerken, zag ik een mix van oude en nieuwe interieurelementen. Aan de wand hingen echte schilderijen, vintage, geen reproducties. Het meest opvallende en beeldbepalende element van de kamer was de vloerbedekking, deze zag er uit alsof die net gelegd was.

Fürstin Anneliese kamer
Hier in dit historische huis vond ik deze oerdegelijke, maar lelijke tapijtsoort, die je in de meeste hotelketens aantreft, niet bepaald fraai, maar achteraf zou ik concluderen dat het wel in het beeld zou passen. Ik probeerde te raden in welke tijd ze de badkamer geplaatst zouden hebben. Jaren negentig? Modern en verouderd. Het beeld dat ik van Schloss Ranzin zou krijgen, kon zich pas vormen op het moment dat we weer zouden vertrekken. Het verblijf in onze kamer was van korte duur, we namen een douche, kleedde ons om en vertrokken voor een afspraak, om pas laat in het donker weer terug te keren naar het Hotel. Later zag ik op de website, dat we een uur te vroeg waren geweest met het inchecken, en dat de kamer van Fürstin Anneliese qua indeling en aankleding misschien wel de lelijkste kamer van het huis was.

Vroege dertiende eeuw
In de hal van het hotel hing een grote ingelijste foto waarop te zien was hoe het kasteel er vroeger uit heeft gezien. Bij de receptie troffen we op het bureautje een kopie van Wikipedia aan waarin een overzicht van de geschiedenis van het Schloss Ranzin wordt gegeven. In de vroege dertiende eeuw werd "Randensyn" voor het eerst in oude oorkonden genoemd, het landgoed zou de bakermat van het oude adelijke geslacht (von) Horn worden. Dertien generaties lang woonden zij hier totdat Christian Leopold von Horn in 1845 genoodzaakt was om alles te verkopen. De nieuwe eigenaar heette August Wilhelm Homeyer, deze reder en koopman uit Wolgast liet er een bedrijf ("Vorwerk") en een apart woonhuis ("Gutshaus") bouwen. Zijn zoon Friedrich von Homeyer legde er de basis voor zijn beroemde "Homeyer schapen". Ze werden door heel Europa verkocht en ook naar Australië geëxporteerd. De Homeyers die in 1864 tot de adelstand verheven werden, bleven tot 1937 eigenaar van het huis, waarna het door vererving overgedragen werd aan de aardappelteler Kartz von Kameke-Streckenthin die in 1942 overleed. Inmiddels was het al door de Nazi's in beslag genomen.

De geest van Oost Duitsland
Zondagochtend waren we vrij vroeg in de ontbijtzaal en troffen daar de vele andere gasten van het hotel aan. Gezellig druk. In de veronderstelling een lege tafel met een gedekte plek voor twee personen te vinden, draalden we wat rond, totdat de gastvrouw van gisteren ons in haar vizier kreeg. Er waren twee keuze mogelijkheden: een tafel met vier gedekte borden of een met vijf ontbijtsetjes. We namen plaats op de plek waar je de eetzaal kon overzien en mooi de tuin inkeek die aan de achterkant van het gebouw lag. De hoge eetzaalmuren waren zorgvuldig beschilderd met motieven waardoor het op behang leek. Het zag er prachtig uit, maar voor de grote afbeeldingen die het historische leven voorstelden hadden ze een betere kunstenaar moeten inhuren. Aan het einde van de zaal was een bar, daarachter moet de keuken gelegen hebben, omdat de gastvrouw, vanuit hier af en aan liep om het uitgebreide buffet met verse lekkernijen aan te vullen.

Recensies op internet
Later las ik bij recensies op internet dat meer mensen zeer ingenomen waren met de kwaliteit van het ontbijt. Toen er weer een echtpaar binnenkwam werden zij naar de gedekte tafel voor vier gebracht, waar inmiddels ook al een ander echtpaar aangeschoven was. Plotseling voelde ik de geest van het voormalig Oost Duitsland rondwaren. Gezamenlijk eten en de gelegenheid krijgen om met de andere gasten te praten, dat zie je niet vaak. De tafel was niet vanuit ruimtegebrek zo gedekt, want ze had er evengoed lege plekken kunnen openlaten, er was plaats genoeg. Ik vroeg mij af dit werkelijk een overblijfsel van de DDR tijd was of dat het uit de persoonlijke koker van de gastvrouw kwam. Haar naam, Ines Müsebeck, stond op de visitekaartjes die op de ontbijttafel stonden. Zij pacht het hotel. Ongelukkigerwijs vond ik geen gelegenheid om een gesprekje met haar aan te gaan. De indruk dat de gastvrouw hier in haar eentje het hele huis bestierde wekte bij mij gevoelens van waardering en medelijden op. Na een laatste kopje koffie waren we klaar om te vertrekken. Onze tafelgenoten sliepen kennelijk uit, want we kregen ze niet meer te zien.

Vormentaal
Voordat we echt weg zouden gaan wilde ik graag nog even een blik werpen op de inrichting van het hotel, die mij ondanks een positieve eerste indruk zeer aan het twijfelen had gebracht. De overtredingen qua stijl, vormentaal, compositie en tijdsbeeld waren veelvuldig. De diverse meubels en objecten waren met zorg bijeengebracht, maar het geheel klopte niet. En toch... of juist daarom, raakte ik er door gecharmeerd. Ik voelde sympathie, het was de realiteitszin die mij over de streep trok en voor we het hotel hadden verlaten waren al mijn oordelen die maar enigszins negatief leken verdwenen. We hadden overnacht in een huis uit 1877, in het tweede huis dat de familie Homeyer hier had laten bouwen, omdat het oorspronkelijke Gutshaus in 1875 door een grote brand verloren gegaan was. Het fotoschilderij in de hal toonde de Barokke stijl van weleer, maar daar is weinig meer van overgebleven. Met de DDR-tijd was er geen geld voor onderhoud en zijn alle versierselen verdwenen. Na de tweede wereldoorlog is het landgoed dat in de Sovjet-bezettingszone lag onteigend en kwam er een verpleeghuis voor ouderen. In de jaren vijftig werd het een vakopleiding voor landbouwers met slaapzalen voor de leerlingen. Langzaam aan raakte het huis in verval.

Hier soll jeder etwas finden
Na "die Wende" is het in particulier bezit overgegaan en kreeg het na een grondige renovatie als hotel een nieuw leven. Terug in Nederland heb ik de ervaringen van willekeurige bezoekers van Schloss Ranzin op internet er op nageslagen. Ze variëren van "Horrible location. Very poor service. This is a youth hostel and not a castle" tot "Felt like royalty. The place is gorgeous, and the suite we had was over the top beautiful. Hated to leave". Deze twee uitersten geven te denken. In een (online) artikel in het Hamburger Abendblatt van 28 juni 2010 lees ik dat Siegfried Jung uit Franken in 1997 bij toeval langs de bouwval van het Schloss Ranzin fietste en samen met zijn vrouw Gerda Jung besloot om het te kopen om het vervolgens met medewerking van de dorpsbewoners te renoveren. Het meubilair is overal vandaan gehaald. "So stammen die Lampen aus Murano und die Stühle im Restaurant aus der Versteigerung des Hotel "Carlton" in Nürnberg. Kostbare Antiquitäten stehen neben teilweise biederen Tischen und Sofas aus den 1950er, 1960er und 1970er Jahren. Aber es ist gerade diese zum Teil skurrile Mischung, die das Haus so charmant macht." Schloss Ranzin inspireert en brengt daarom nieuwe gedachten, zo kan je zeggen dat het huis schatplichtig is aan de mensen die het opnieuw bewoonbaar hebben gemaakt, de eigentijdse inrichting is daar een markant onderdeel van. "Ich will keine bestimmte Stilrichtung. Hier soll jeder etwas finden, was ihm gefällt", begründet Hausherr Jung seinen Stilmix.



    Schloss Hotel Ranzin
    Dorfstraße 36
    17495 Züssow
    Duitsland
    www.schloss-ranzin.de





















media & research de huisdetective / disclaimer